Διαβάστε στο Documento

Documento Newspaper

Το άνοιγμα στην κοινωνία παραμένει ανοιχτό ζήτημα

Η κομματική επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιστρόφως ανάλογη της εκλογικής δυναμικής

Όταν τον Αύγουστο του 2015 ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα αποχωρούσαν από τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση, άφηναν πίσω τους το κόμμα και τον κομματικό μηχανισμό με βαριά πλήγματα. Η νίκη του Αλέξη Τσίπρα στις εκλογές έναν μήνα μετά αφενός μετέφερε οριστικά το κέντρο λήψεως των αποφάσεων στο Μαξίμου, αφετέρου έκρυψε το πρόβλημα κάτω από τις 7,5 μονάδες διαφοράς από τη δεύτερη ΝΔ.

Άλλωστε ήταν κοινό μυστικό στους διαδρόμους του πρωθυπουργικού και των υπουργικών γραφείων ότι με τη χώρα να πρέπει να εφαρμόσει τη συμφωνία με τους δανειστές, το μόνο που δεν χρειαζόταν η κυβέρνηση ήταν ένα κόμμα που να… μην καταλαβαίνει. «Άλλο να μας τραβά το κόμμα από το μανίκι» εξομολογείται υπουργός «κι άλλο να μας βάζει τρικλοποδιές».

Χρειάστηκε να περάσουν οκτώ μήνες ώστε η Κουμουνδούρου, ενόψει του 2ου Διαρκούς Συνεδρίου του κόμματος τον περασμένο Οκτώβρη, να ανοίξει τις διαδικασίες εγγραφής νέων μελών, με το Μαξίμου να προσδοκά ότι η δική του στροφή προς τον ρεαλισμό της κυβερνητικής εξουσίας θα βρει την έκφρασή της στο κόμμα μέσω του ανοίγματος στα εκλογικά στρώματα που το ψήφισαν τον Σεπτέμβριο του 2015, δύο μήνες μετά τη συμφωνία με τους δανειστές και τρεις μήνες μετά το δημοψήφισμα.

Πού βρίσκεται σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ

Προ της αποχώρησης της Αριστερής Πλατφόρμας ο ΣΥΡΙΖΑ αριθμούσε περί τις 30.000 μέλη και η νεολαία του άλλα 1.500. Τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ακολούθησαν περίπου 9.000 μέλη του κόμματος και η πλειοψηφία της νεολαίας, περίπου 1.100 άτομα.

Μετά την καμπάνια για την εγγραφή νέων μελών η οποία ξεκίνησε το περασμένο καλοκαίρι και ολοκληρώθηκε με το Συνέδριο (η φόρμα στην ιστοσελίδα του κόμματος παραμένει ενεργή ακόμη και σήμερα), στον ΣΥΡΙΖΑ κατάφεραν απλώς να επανέλθουν στην προτεραία, αφού σήμερα τα μέλη του κόμματος προσεγγίζουν τις 31.000 και οι νεολαίοι τους 1.100.

Όχι και τόσο καλά, αν αναλογιστεί κανείς ότι ένα κυβερνητικό κόμμα μοιραία προσελκύει νέα μέλη που θέλγονται από την προοπτική της εξουσίας, πολλώ δε μάλλον όταν στις τελευταίες εκλογές τον ψήφισαν περίπου 2 εκατομμύρια ψηφοφόροι. Mε δεδομένο το παραπάνω, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι το άνοιγμα στα εκλογικά στρώματα που στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ποτέ πράξη.

«Όχι και άσχημα» απαντά στο Documento στέλεχος με μακρά εμπειρία περί των κομματικών ισορροπιών, λόγω του γεγονότος ότι «νομοθετήθηκαν εξαιρετικά αντιδημοφιλή μέτρα» που συνόδευαν τις συμφωνίες του Ιουνίου του 2015 και του περασμένου Μαρτίου και φυσικά λόγω του γεγονότος ότι «ζούμε στον αστερισμό της αμφισβήτησης των πολιτικών κομμάτων στην Ελλάδα».

Οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με το Μαξίμου

Ποιες είναι όμως οι σχέσεις του κόμματος με την κυβέρνηση, δύο χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας και ενάμιση χρόνο μετά την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας;

Καταστατικά το μοναδικό ασυμβίβαστο που υπάρχει είναι η υποχρέωση τα στελέχη που κατέχουν αμειβόμενη κυβερνητική θέση ή αξίωμα (μέλος Υπουργικού Συμβουλίου ή μέλος ΔΣ δημόσιου οργανισμού / διεθνούς οργανισμού ή ανεξάρτητης αρχής / ΔΕΚΟ / ΝΠΔΔ, γενικοί και ειδικοί γραμματείς υπουργείων, υφυπουργοί) να μην υπερβαίνουν το 25% των μελών κάθε οργάνου του κόμματος.

«Εσωκομματική αντιπολίτευση στην κυβέρνηση δεν υπάρχει ακόμη κι αν πρόκειται για αποφάσεις και πράξεις που αφορούν ζητήματα χαμηλής πολιτικής και εκτός μνημονιακών υποχρεώσεων» παραδέχεται με αφοπλιστική ειλικρίνεια στέλεχος με μακρά κομματική εμπειρία.

«Στην Πολιτική Γραμματεία (απαρτίζεται από το Πολιτικό Συμβούλιο και το Εκτελεστικό Συμβούλιο) συμμετέχουν πολλά μέλη της κυβέρνησης, διορισμένα κομματικά στελέχη και στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης» συνεχίζει και καταλήγει με νόημα ότι «η “Αυγή” ασκεί μεγαλύτερη κριτική και συνεπώς έλεγχο στην κυβέρνηση απ’ ό,τι το κόμμα», θυμίζοντας το πρόσφατο θέμα με τα χιόνια στη Λέσβο και το hot spot στη Μόρια.

Από το κόμμα μέσα στο κόμμα, με την Αριστερή Πλατφόρμα του Π. Λαφαζάνη, φτάσαμε σήμερα τον ρόλο της εσωκομματικής αντιπολίτευσης να τον έχουν αναλάβει οι 53+ με επικεφαλής τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, δηλαδή τον άνθρωπο που έχει στα χέρια του τη διαπραγμάτευση με τους θεσμούς.

Το μόνιμο και το προσωρινό

Κυβερνητικό στέλεχος σημειώνει στο Documento πως «ο πραγματικός φόβος για όλους μας ήταν το κατά πόσο ο ΣΥΡΙΖΑ θα μοιάσει τελικά με τα κυρίαρχα κόμματα που ταυτίστηκαν στο παρελθόν με κυβερνήσεις».

«Κανείς από το κόμμα δεν θέλει να νομοθετεί αλλά και κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως το κόμμα είναι μόνιμος θεσμός, ενώ η κυβέρνηση προσωρινή», σημειώνει με νόημα.

Κι επειδή το modus vivendi μεταξύ των μνημονιακών υποχρεώσεων και αποφάσεων και ενός κόμματος της Αριστεράς είναι δύσκολο αν όχι ακατόρθωτο να βρεθεί, ο Αλ. Τσίπρας φρόντισε οι στενοί του συνεργάτες να είναι στελέχη που γνωρίζει και εμπιστεύεται προσωπικά, κυρίως από τα χρόνια της θητείας του στη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ. Και που διαθέτουν δύο βασικά χαρακτηριστικά: αφενός πιστεύουν στον οδικό χάρτη εξόδου από την κρίση και αφετέρου πιστεύουν ότι την κρίσιμη και δραματική νύχτα της 12ης προς τη 13η Αυγούστου του 2015 πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις.

Σχόλια

Το Documento σέβεται όλες τις απόψεις, οι οποίες ωστόσο απηχούν αποκλειστικά και μόνον τη γνώμη των χρηστών. Διατηρούμε το δικαίωμά μας να μην αναρτούμε υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Χρήστες που δεν σέβονται αυτούς τους κανόνες θα αποκλείονται.