Εμβόλιο - κορονοϊός: Εθελόντρια της Moderna περιγράφει την εμπειρία της - «Στη δεύτερη δόση ο πόνος γινόταν πιο έντονος»

Η συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων εθελοντών σε κλινικές δοκιμές για χάρη των φαρμακευτικών εταιρειών για την δημιουργία ενός εμβολίου κατά του κορονοϊού ήταν απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξή του.

Μία μεταξύ αυτών των εθελοντών ήταν η ανταποκρίτρια του Γαλλικού Πρακτορείου στο Μαΐάμι, Λεϊλά Μακόρ η οποία έγινε εθελόντρια για το εμβόλιο της Moderna το οποίο όπως ανακοίνωσε την περασμένη Δευτέρα η εταιρεία είναι κατά 95% αποτελεσματικό. 

Παρά το γεγονός πως η δημοσιογράφος πάσχει από άσθμα, αποφάσισε να γίνει εθελόντρια περιγράφοντας λεπτομερώς την εμπειρία της. Όπως λέει η ίδια, η απόφαση ήταν δύσκολη αφού μόλις εβδομάδες πριν ξεκινήσουν οι κλινικές δοκιμές εμβολίων με κορονοϊό στα τέλη Ιουλίου, από την Pfizer και την Moderna, έχασε τον πατέρα της από τον φονικό ιό. 

Καθώς όλη η οικογένεια πενθούσε, το Μαϊάμι έγινε ένα hotspot του ιού. Ως δημοσιογράφος η ίδια έπρεπε να καλύψει τα γεγονότα. Κι ενώ η περίοδος που διένυε ήταν πολύ άσχημη λόγω του πένθους αλλά και επειδή η ίδια είχε άσθμα και σε περίπτωση που η ίδια νοσούσε με τον ιό τα πράγματα θα ήταν σίγουρα δύσκολα, η ιδέα να συμμετέχει στις δοκιμές τις πρόσφερε όπως λέει ηρεμία. 

Αφού το συζήτησε με συγγενείς και φίλους τελικά πήρε την απόφαση που ήταν εντελώς προσωπική όπως λέει. Έτσι ξεκίνησαν όλα.

«Δύο ημέρες αφότου έγραψα ένα ρεπορτάζ για το Γαλλικό Πρακτορείο για την έναρξη των κλινικών δοκιμών της τρίτης φάσης στη Φλόριντα, χτύπησα ξανά την πόρτα του εργαστηρίου, αυτή τη φορά όμως ως αντικείμενο της μελέτης.

Εμβόλιο ή πλασίμπο;

Τα Research Centers of America στο Χόλιγουντ, στα βόρεια του Μαϊάμι, συμμετείχαν στις δοκιμές της Pfizer και της Moderna. Τη μία ημέρα το ένα, την επομένη το άλλο. Πήγα μια Τρίτη: έτυχε η Moderna.

Παράλληλα, δεκάδες άλλα κέντρα στη χώρα στρατολογούσαν επίσης εθελοντές. Ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να δηλώσει υποψήφιος, αρκεί να είχε υψηλές πιθανότητες να μολυνθεί: γιατροί, ταξιτζήδες… δημοσιογράφοι.

Μου έβαλαν ένα αυτοκόλλητο με το όνομά μου και με οδήγησαν σε έναν θάλαμο, όπου μου εξήγησαν αυτά που θα διάβαζα αργότερα σε ένα έγγραφο 22 σελίδων. Ότι υπήρχαν δύο δόσεις. Ότι θα μας πλήρωναν 2.400 δολάρια για τα δύο χρόνια που θα διαρκέσει η δοκιμή.

Μου είπαν ποιες παρενέργειες θα πρέπει να αναμένω (πόνος στο σημείο όπου θα γινόταν η ένεση, πυρετός, ρίγη). Ότι ήμασταν 30.000, χωρισμένοι σε δύο ομάδες: οι μισοί θα έπαιρναν το εμβόλιο, οι υπόλοιποι ένα ψευδοφάρμακο.

«Ακόμη κι εμείς, δεν γνωρίζουμε ποιο είναι ποιο», μου είπε η νοσηλεύτρια όταν προσπάθησα να μάθω αν θα λάμβανα το ψευδοφάρμακο. Μόνο η Moderna θα το ήξερε, όταν θα ανέλυε τα δεδομένα.

«Και αν κάνω τεστ αντισωμάτων;» ρώτησα.

Η νοσηλεύτρια απάντησε ότι δεν θα έδινε απαραιτήτως το σωστό αποτέλεσμα.

«Η αβεβαιότητα θα με σκοτώσει», αναφώνησα.

Η νοσηλεύτρια σήκωσε το κεφάλι και μου είπε, πολύ σοβαρά: «Τα ψευδοφάρμακα είναι εξίσου σημαντικά με τα εμβόλια. Είναι αδύνατον να κάνουμε δοκιμή χωρίς ομάδα ελέγχου. Θα βοηθήσετε την ανθρωπότητα, όποια και αν είναι η ομάδα σας».

Αισθάνθηκα ενοχή ότι γίνομαι ενοχλητική και σταμάτησα να ρωτάω.

Μια συνηθισμένη Τρίτη

Μου πήραν αίμα, γεμίζοντας έξι ή οκτώ φιαλίδια, έχασα τον λογαριασμό. Μου έκαναν τεστ εγκυμοσύνης. Και ήταν κατηγορηματικοί ότι ήταν αναγκαίο να παίρνω αντισυλληπτικά: «δεν γνωρίζουμε ακόμη τις επιπτώσεις του εμβολίου στο έμβρυο», επαναλάμβαναν.

Κατόπιν, ήρθαν δύο άνθρωποι με το εμβόλιο σε ένα ψυγειάκι. ‘Η το ψευδοφάρμακο, ίσως.

Γέλασαν όταν τους ζήτησα να με αφήσουν να τραβήξω φωτογραφία την ένεση. Αυτό που για μένα ήταν μια ιστορική στιγμή, για εκείνους δεν ήταν παρά μια συνηθισμένη Τρίτη.

Δεν ήταν οδυνηρό. Μετά, με οδήγησαν σε μια αίθουσα αναμονής, όπου με παρακολουθούσαν για μισή ώρα. Τρεις-τέσσερις εθελοντές κοιτούσαν τα τηλέφωνά τους. Μια Κουβανή νοσηλεύτρια φορούσε μια κάπα, την κόκκινη μπέρτα του Σούπερμαν.

«Προς τι η κάπα;» την ρώτησα.

«Επειδή εδώ είμαστε όλοι ήρωες, γλυκιά μου», απάντησε.

Μου έδωσαν πολλά αυτοκόλλητα, ένα μπλουζάκι και μια μάσκα, όλα με το σλόγαν «Covid Warriors» («Μαχητές της Covid») και ένα σκίτσο που έδειχνε έναν υπερήρωα να μάχεται τον ιό.

Κατέβασαν επίσης στο κινητό μου μια εφαρμογή, ειδικά για την έρευνα, όπου θα έπρεπε να καταγράφω τη θερμοκρασία και τα συμπτώματά μου.

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, το σημείο που έκαναν την ένεση με πονούσε κάπως. Πράγματι μου χορήγησαν το εμβόλιο; Πέρασα τις επόμενες τρεις ημέρες να ψάχνω στο διαδίκτυο αν η ένεση με φυσιολογικό ορό (από τον οποίο φτιάχνεται το ψευδοφάρμακο) μπορεί να προκαλέσει πόνο. Χωρίς να βρω σαφή απάντηση.

Η δεύτερη δόση μου χορηγήθηκε έναν μήνα αργότερα, στα μέσα Σεπτεμβρίου. Ο πόνος ήταν πιο έντονος αυτή τη φορά και για δύο ημέρες το σημείο όπου έγινε η ένεση ήταν ζεστό και πρησμένο.

Λίγες ημέρες αργότερα αντιλήφθηκα ότι η συμμετοχή μου στην κλινική δοκιμή ήταν ένας τρόπος για να πενθήσω. Για τον πατέρα μου και για τον τρελό κόσμο που μας άφησε ο ιός.

Όσο μικρό κι αν ήταν, αυτό ήταν το μοναδικό όπλο που μπορούσα να χρησιμοποιήσω».

ΣΧΟΛΙΑ

Το Documento σέβεται όλες τις απόψεις, οι οποίες ωστόσο απηχούν αποκλειστικά και μόνον τη γνώμη των χρηστών. Διατηρούμε το δικαίωμά μας να μην αναρτούμε υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Σχόλια που παραπέμπουν με ενεργό link σε άλλα sites δεν θα δημοσιεύονται. Χρήστες που δεν σέβονται αυτούς τους κανόνες θα αποκλείονται.