ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ/LOCKDOWN

Νένα Βενετσάνου: Διάρρηξη σχέσης κράτους – τέχνης

Cezare Catania, «Ο άνθρωπος που δεν βλέπει»

Η συνθέτρια και ερμηνεύτρια γράφει για την ανόητη πολιτιστική πολιτική στην Ελλάδα του 21ου αιώνα και τον πόνο των λαών που εκφράζεται μέσω του πολιτισμού

Ως µικρή αλλά λίαν παραγωγική καλλιτεχνική κοινότητα µάθαµε µε τον εγκλεισµό –εξαιτίας αυτής της αόρατης, αρµαγεδδωνικής αρρώστιας· όχι φανταστικής, απλώς αόρατης, της οποίας τα λογιστικά δεν ελέγχονται– ότι η φυσική µας παρουσία λειτουργεί και ως αυτόνοµη καταστροφική οντότητα της δηµόσιας υγείας. ∆εν είναι πρώτη φορά που µας τη λένε.

Όµως ένας άνεµος έχει σηκωθεί και τους τη λέµε… κι εµείς, µιας και η πλειονότητα της µικρής µας κοινότητας είναι εναντίον της πολιτιστικής πολιτικής του ελληνικού κράτους. Και πώς να αναπτύξεις σχέσεις εµπιστοσύνης µε ανθρώπους που υπηρετούν τη βαρβαρότητα στις εργασιακές µας σχέσεις; Να προσφέρεις έργο ως προσφάι στον γάµο του πολιτισµού µε την αγορά; Η ψηφιακή τεχνολογία λόγω Covid-19 είναι αυτή που κερδίζει παγκόσµια τον καλλιτεχνικό κόσµο και φέρνει έσοδα. Αλλά αυτό συµβαίνει σε χώρες όπου τα πνευµατικά δικαιώµατα των δηµιουργών είναι εξασφαλισµένα. Στη δική µας χώρα δεν είναι εξασφαλισµένα και δεν υπάρχει συνεννόηση ανάµεσα στα υπουργεία Πολιτισµού, Εργασίας, Παιδείας, ∆ικαιοσύνης, Προστασίας του Πολίτη, Ανάπτυξης και Τεχνολογίας. Πώς µπορεί να υφανθεί η εµπιστοσύνη ανάµεσα στο κράτος και τον κόσµο της διανόησης και της τέχνης χωρίς αυτό το σκηνικό; Χώρια που οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, για να µην ξεµείνει η χώρα και από πολιτιστικές εκδηλώσεις, εκτοξεύουν την εκφοβιστική απειλή ότι ο ελληνικός κόσµος θα χάσει τον πολιτισµό του.

∆υστυχώς υπάρχουν άνθρωποι (και καλλιτέχνες) που τα πιστεύουν αυτά, αλλά ευτυχώς και βιβλία που εξηγούν όλο το φάσµα των πολιτικών επιλογών που καθόρισαν τη θέση της διανόησης εντός της κοινωνίας µας τον 20ό αιώνα. Καθώς και πώς και γιατί το πολιτικό περιβάλλον στην Ελλάδα κάθε φορά επιτρέπει σε κάποιους καλλιτέχνες να οδηγούν την καλλιτεχνική άµαξα του κράτους κ.λπ. εγκαταλείποντας τους υπόλοιπους στην κόλαση της κοινωνίας και µάλιστα χωρίς πολιτισµό, παραβλέποντας ότι δεν είναι δυνατόν να σβηστούν τα ίχνη της βίας τους διότι οι «υπόλοιποι» εργάζονται.

Οι λαοί κουβαλούν ως θύµατα κυρίως της βαρβαρότητας έναν αέναο πόνο που εκφράζεται ποικιλοτρόπως µέσα στις τέχνες. Η πιο βάρβαρη συµπεριφορά δεν µπόρεσε να εξαφανίσει αυτή την πλευρά στην τέχνη ή σε έναν πολιτισµό και αυτό γιατί οι καλλιτέχνες θυµόµαστε πρόσωπα και πράγµατα και είµαστε εκπαιδευµένοι να βρίσκουµε τι καρδιά κρύβεται κάτω από τα σινιέ ρούχα, αλλά και κάτω από τα κουρέλια. Είναι τόσο δυνατή η µνήµη µας που καµιά ευτυχία, καµία αποπλανητική δύναµη πολιτιστικών επιδείξεων που κολακεύουν τις εθνικές πολιτικές ούτε κανένας κυκλώνας ή άλλο φυσικό φαινόµενο µπορούν να ξεριζώσουν, τουλάχιστον στον πραγµατικό κόσµο που ζούµε, τα ίχνη της ανόητης πολιτιστικής πολιτικής στην Ελλάδα των αρχών του 21ου αιώνα.

ΣΧΟΛΙΑ

Το Documento σέβεται όλες τις απόψεις, οι οποίες ωστόσο απηχούν αποκλειστικά και μόνον τη γνώμη των χρηστών. Διατηρούμε το δικαίωμά μας να μην αναρτούμε υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Σχόλια που παραπέμπουν με ενεργό link σε άλλα sites δεν θα δημοσιεύονται. Χρήστες που δεν σέβονται αυτούς τους κανόνες θα αποκλείονται.