Νίκος Μαχλάς: Όταν έγινε η μεταμόσχευση στον γιο μου, ήταν σαν να κέρδισα δέκα Τσάμπιονς Λιγκ και Μουντιάλ μαζί!

Στην τηλεοπτική εκπομπή της ολλανδικής τηλεόρασης, VICE, μίλησε ο βετεράνος ποδοσφαιριστής του ΟΦΗ, Νίκος Μαχλάς, που έκανε μεγάλη καριέρα στην Ολλανδία με τη φανέλα της Φίτεσε (1996-99, με 92 συμμετοχές και 60 γκολ) και του Άγιαξ (74 αγώνες με 38 γκολ την περίοδο 1999-2003) και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στο πρόβλημα υγείας που αντιμετώπισε ο γιος του και τα δύσκολα χρόνια που πέρασε μέχρι τη μεταμόσχευση που πραγματοποίησε…

«Ο μεγάλος γιος είχε πόνους στο στήθος από τα 14. Μετά από εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι είχε ένα κληρονομικό πρόβλημα στην καρδιά. Στα 18 η κατάσταση χειροτέρεψε σε τέτοιο σημείο που μπήκε σε νοσοκομείο της Αθήνας και η καρδιά του λειτουργούσε μόλις στο 12%. Θα πέθαινε σε λίγες μέρες αν δεν γινόταν κάτι. Οι γιατροί στην Αθήνα δεν είχαν τα μέσα να τον βοηθήσουν και κανόνισαν να πάμε σε ένα νοσοκομείο στο Ανόβερο, σε έναν διάσημο ειδικό καρδιολόγο. Έπρεπε να τοποθετηθεί μία συσκευή στην καρδιά του για να μείνει στη ζωή. Στο Ανόβερο έσωσαν τη ζωή του γιου μου» τόνισε ο Μαχλάς.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην μεταμόσχευση που έγινε: «Η μεταμόσχευση ήταν η καλύτερη επιλογή για να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής του. Μπήκε σε λίστα αναμονής, προσευχόμουν για έναν δωρητή κάθε μέρα, περιμένοντας το τηλεφώνημα της λύτρωσης. Κάθε πρωί σκεφτόμουν μήπως είναι σήμερα η μέρα. Μετά από το εξιτήριο από το νοσοκομείο επιστρέψαμε στην Κρήτη όπου ζω με την σύντροφό μου. Για τις θεραπείες και τις εξετάσεις, τρία χρόνια πηγαινοερχόμασταν στο Ανόβερο. Στην Κρήτη έκανα πολύ crossfit και έπαιζα ποδόσφαιρο με φίλους για να ξεχνιέμαι. Πάντα έχοντας στο μυαλό μου τον Γιώργο. Ήθελα να βγει και να πάει στην παραλία με τους φίλους του, να κάνει σπορ, να κυνηγήσει κορίτσια, όπως ο μικρότερος αδελφός του Θάνος. Με τους γιους μου πήγαινα συχνά πριν από τις επισκέψεις στο νοσοκομείο σε παιχνίδια της Μπάγερν ή της Ντόρτμουντ».

Η μέρα της λύτρωσης

«Στις αρχές Μαρτίου λάβαμε το λυτρωτικό τηλεφώνημα. Υπήρχε μία καρδιά για τον Γιώργο. Αργότερα μάθαμε ότι προερχόταν από ένα οκτάχρονο παιδί που είχε σκοτωθεί σε τροχαίο. Τον θεωρούμε άγγελο - σωτήρα μας. Η μεταμόσχευση έγινε στις 16 Μαρτίου και κράτησε πάνω από οκτώ ώρες. Η πρώην σύζυγός μου και εγώ ήμασταν στην αίθουσα αναμονής, οικογένεια, φίλοι και γνωστοί προσεύχονταν. Όταν ο γιατρός είπε ότι η καρδιά του Γιώργου ήταν σταθερή, έκλαψα όπως ποτέ άλλοτε. Ένιωσα σαν να κέρδισα το Μουντιάλ και το Τσάμπιονς Λιγκ και δέκα φορές παραπάνω»

Και ο Νίκος Μαχλάς κατέληξε λέγοντας «πριν από την επέμβαση ήμουν 100 χρόνων, τώρα είμαι 20. Όλα μυρίζουν καλύτερα και έχουν καλύτερη γεύση από ότι πριν. Ακόμα και το φαγητό του νοσοκομείου. Ο Γιώργος πρέπει να μείνει για εξετάσεις και για να δυναμώσει. Μόλις πάρουμε το πράσινο φως θα επιστρέψουμε στην Κρήτη, ελπίζουμε να έχουμε ένα ξένοιαστο καλοκαίρι. Τότε θα δω τι θα κάνω σε σχέση με τη δουλειά. Μου λείπει ένα καλοκαιρινό απόγευμα στην Κρήτη με την οικογένειά μου, σε ένα μεγάλο τραπέζι με μουσακά, ψάρι, να γελάμε μαζί, να πίνουμε και να τρώμε. Τον άνεμο και τον ήλιο στο δέρμα μου και να ηρεμώ. Δεν το έχω κάνει αυτό τρία χρόνια τώρα. Ανυπομονώ να περάσω καλά με τους γιους μου, θα ήθελα να τους πάρω στην Ολλανδία μία μέρα. Η τελευταία μου φορά στο Άρνεμ ήταν πριν από 15 χρόνια. Πέρυσι πήγα στο Άμστερνταμ, στον φίλο μου Άγγελο Χαριστέα που έχει εστιατόριο εκεί».

Στη συνέχεια ο Μαχλάς ρωτήθηκε για την καριέρα του στην Φίτεσε: «Είναι η μεγάλη αγάπη μου. Πήγα εκεί από την Ελλάδα το 1996 σε έναν άγνωστο κόσμο. Ο Τέο Μπος ήταν συγκάτοικός μου στην πρώτη προετοιμασία. Μιλούσα λίγα αγγλικά. Έμαθα μικρές φράσεις όπως «τι κάνεις;» και «με λένε Νίκο» από τον Τέο. Στην πρώτη μου προπόνηση οι συμπαίκτες ήθελαν να μου κάνουν τεστ. «Στείλε τους σε μένα», μου έλεγε ο Τέο. Ο συμπατριώτης μου Γιώργος Ζαγκότσης, που είχε τότε ελληνικό εστιατόριο στο Άρνεμ, ήταν επίσης σημαντικός για μένα. Ήταν σαν δεύτερος πατέρας μου. Στην πρώτη χρονιά έπρεπε να βρω τον δρόμο μου. Είναι δύσκολο να δέχεσαι κριτική. Όταν σε αγοράζουν με πολλά λεφτά τότε οι απαιτήσεις είναι μεγάλες. Ο Γιώργος μου έλεγε «ηρέμησε, θα τα καταφέρεις» και μου σέρβιρε ένα μεγάλο πιάτο φαγητό, συνήθως με πολύ κρέας. Αν δεν ήταν εκεί ο Γιώργος, δεν ξέρω αν θα τα είχα καταφέρει. Η μητέρα μου έχει ένα δωμάτιο στο σπίτι με αποκόμματα, φανέλες, φωτογραφίες και το Χρυσό Παπούτσι. Είναι ένα μικρό μουσείο. Είναι πολύ περήφανη για μένα. Όταν θέλω να επιστρέφω πίσω στον χρόνο, πηγαίνω εκεί. Είναι ωραία να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές της ζωής σου. Χαμογελώ πάντα όταν σκέφτομαι τα χρόνια μου στην Ολλανδία».

Όσο για τα χρόνια του στον Αγιαξ είπε: «Με ήθελαν η Μίλαν και η Μπάγερν, αλλά ένιωσα ότι ο Άγιαξ ήταν η καλύτερη επιλογή. Ένιωθα καλά στην Ολλανδία, και σκεφτόμουν ότι αν έπαιζα στον Άγιαξ θα ερχόταν πάλι μία μεγάλη ομάδα και θα ήμουν πλέον έτοιμος. Επίσης ήταν ιδιαίτερο για μένα γιατί έπαιζε εκεί παλιά ο Φαν Μπάστεν, για τον οποίο ήμουν τρελός όταν ήμουν παιδί. Ήταν καλά τα χρόνια στον Άγιαξ, πέτυχα γκολ, όχι βέβαια όσα περίμεναν πολλοί. Ήταν διαφορετικά από την Φιτέσε. Στην αρχή υπήρχε μόνο ο Αρβελάτζε, μετά ήρθαν οι Μίντο και Ιμπραΐμοβιτς. Μετά το πρωτάθλημα του 2002 με δάνεισαν στη Σεβίλλη και μετά έφυγα. Δεν ήθελα να γίνει έτσι, αλλά πέρασα πολύ καλά».

ΣΧΟΛΙΑ

Το Documento σέβεται όλες τις απόψεις, οι οποίες ωστόσο απηχούν αποκλειστικά και μόνον τη γνώμη των χρηστών. Διατηρούμε το δικαίωμά μας να μην αναρτούμε υβριστικά σχόλια και διαφημίσεις. Σχόλια που παραπέμπουν με ενεργό link σε άλλα sites δεν θα δημοσιεύονται. Χρήστες που δεν σέβονται αυτούς τους κανόνες θα αποκλείονται.